ภูเขามีรสชาติอย่างไร? สัมผัสรสชาติอาหารพื้นบ้านที่ร้านอาหารยานางิยะใน กิฟุ

Update-Date: Jun 26, 2025

ผู้เขียน:ซิดนีย์ ซีคฟอร์ด

ภูเขามีรสชาติอย่างไร? สัมผัสรสชาติอาหารพื้นบ้านที่ร้านอาหารยานางิยะใน กิฟุ

ร้านอาหารยานางิยะเป็นที่รู้จักกันดีในแวดวงนักชิมว่าเป็นสถานที่ที่อยู่ห่างไกลจากเส้นทางท่องเที่ยวหลัก แต่สำหรับนักเดินทางที่มุ่งหน้าไปยังนาโกย่า ยานางิยะอยู่ห่างจากจุดหมายปลายทางเพียงแค่การเดินทางด้วยรถไฟหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น ก็จะได้ลิ้มลองอาหารมื้อพิเศษที่จะเปลี่ยนชีวิตคุณไปเลย นักชิมจะเดินทางขึ้นเขาไปยังจังหวัด กิฟุ ฟุเพื่อเพลิดเพลินกับการปรุงอาหารแบบดั้งเดิมด้วยไฟเปิด การถนอมอาหารแบบโบราณ และวัตถุดิบจากท้องถิ่นและสัตว์ป่าที่อุดมสมบูรณ์ เดิมทีเป็นบ้านเรือน ปัจจุบันเป็นศาลเจ้าอายุร้อยปีที่แสดงถึงวิถีชีวิตแบบดั้งเดิมของญี่ปุ่น ยานางิยะให้บริการแขกในห้องรับประทานอาหารส่วนตัว ในขณะที่อาหารตามฤดูกาลถูกปรุงขึ้นเบื้องหลัง แขกจะนั่งบนเสื่อทาทามิรอบเตาผิงกลางร้าน ท่ามกลางเปลวไฟที่ลุกโชน ไวน์จะถูกริน การสนทนาจะดำเนินไป และความทรงจำดีๆ ก็ถูกสร้างขึ้น

ซิดนีย์ ซีคฟอร์ด

ผู้สร้างสรรค์อาหารรสเลิศ

ชาวอเมริกันที่อาศัยอยู่ในญี่ปุ่นตั้งแต่ปี 2022 นักเขียนด้านอาหารและผู้สร้างสรรค์คอนเทนต์เกี่ยวกับอาหารรสเลิศให้กับสื่ออาหารชื่อดังที่สุดของญี่ปุ่น ผู้ก่อตั้ง MENUWIZ บริการแปลเมนูและให้ความช่วยเหลือด้านภาษา ประสบการณ์การทำงานประกอบด้วย การเขียนคำโฆษณาสำหรับแพลตฟอร์มการจอง การผลิตวิดีโอและสื่อ การปรากฏตัว และการให้คำปรึกษาด้านอาหารและเครื่องดื่มแก่แบรนด์ชั้นนำ มีความสนใจในการฟื้นฟูภูมิภาคและการท่องเที่ยวแบบช้าๆ โดยเน้นที่วัฒนธรรมอาหารท้องถิ่น

การเดินทางสู่ยานางิยะ

ในเมืองมิซึนามิอันเงียบสงบ ที่ซึ่งร้านอาหารยานางิยะตั้งอยู่ในบ้านโคมินกะเก่าแก่บนเนินเขาอายุ 170 ปี นักท่องเที่ยวที่วุ่นวายมีน้อยมาก การเดินทางจาก โตเกียว ใช้เวลาสองชั่วโมงโดยรถไฟชินคันเซ็นไปยังสถานีนาโกย่า จากนั้นต่อด้วยรถไฟสายชูโออีกหนึ่งชั่วโมง และต่อด้วยรถรับส่งส่วนตัวอีก 15 นาทีจากสถานีมิซึนามิ แม้จะตั้งอยู่ในทำเลที่ห่างไกล แต่ยานางิยะก็มีชื่อเสียงอย่างมากในฐานะจุดหมายปลายทางด้านอาหาร เคยได้รับการโหวตอย่างแพร่หลายว่าเป็น "ร้านอาหารที่ดีที่สุดในญี่ปุ่น" โดยผู้ใช้เว็บไซต์ร้านอาหารชั้นนำของประเทศ บางคนถึงกับยกให้เป็นร้านอาหารที่ดีที่สุดในโลก

ปัจจุบันร้านอาหารยานางิยะบริหารงานโดยเจ้าของรุ่นที่สาม ซึ่งเป็นเชฟที่เกิดและเติบโตใน กิฟุ รสชาติอาหารที่ได้แรงบันดาลใจจากธรรมชาตินั้นแตกต่างจากอาหารญี่ปุ่นแบบดั้งเดิมทั่วไป แต่สไตล์การปรุงอาหารแบบโบราณที่ต้องใช้แรงงานอย่างมากนั้นกลับเข้ากันได้ดีกับวัตถุดิบพิเศษที่หาได้เฉพาะในฤดูกาลนี้เท่านั้น ผักที่เก็บเกี่ยวจากป่าโดยรอบ สัตว์ป่า และปลาแม่น้ำ รวมถึงอาหารรสเลิศอื่นๆ อีกมากมายที่รอคุณอยู่หลังประตูบานเลื่อน

อาหารมื้อนั้น

มื้อเย็น เริ่มต้นด้วยเครื่องดื่ม เราชนแก้วเบียร์ เครื่องดื่มไม่มีแอลกอฮอล์ และเปิดขวดไวน์แดงและสาเกตลอดทั้งเย็น อาหารจานหลักที่คุ้นเคยที่สุดคืออาหารที่อิ่มท้องและปรุงสุกอย่างช้าๆ ข้างกองไฟ บางครั้งพนักงานจะนำอาหารไปย่างให้เกรียมเล็กน้อย ทำให้เปลวไฟลุกขึ้นพร้อมกับเสียงแตกเปาะแปะขณะที่ไขมันหยดลงบนถ่าน ความเรียบง่ายนี้กลับเป็นสิ่งที่น่ายินดี – เรารู้สึกเหมือนอยู่ที่นี่มากกว่ากองไฟหรือบาร์บีคิวของครอบครัว มากกว่าพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ใดๆ มันเป็นบรรยากาศที่สมบูรณ์แบบสำหรับมื้ออาหารที่ความหรูหราอย่างง่ายๆ มาจากผืนดินและลำธาร

ปลาเก๋าและปลาเทราต์เป็นแหล่งโปรตีนหลักสำหรับมื้อเย็นของเรา เนื้อกวางเสิร์ฟสองแบบ คือ หัวใจกวางเสียบไม้ ซึ่งนุ่มและมีไขมันน้อย และเนื้อสันในกวางเสียบไม้ เนื้อกวางที่ร้านยานางิยะสดใหม่และเบาอย่างน่าประทับใจ โดยเฉพาะในช่วงเวลานี้ของปี กวางได้เผาผลาญไขมันที่สะสมมาตลอดฤดูหนาวและกำลังเริ่มกินใบไม้สด แม้แต่คนที่ไม่คุ้นเคยกับเครื่องในก็ยังต้องชื่นชอบคุณภาพระดับเนื้อสันในย่างไฟของหัวใจกวางเคลือบซีอิ๊วของยานางิยะ

ในบรรยากาศที่สนุกสนาน เราได้สัมผัสประสบการณ์ทาเบะ คุราเบะ ซึ่งหมายถึงการกินและเปรียบเทียบ โดยใช้เนื้อสันในหมูป่าชิ้นเดียวกัน เหมือนกับการเปรียบเทียบสเต็กเนื้อลายสวยกับเบคอนชิ้นหนา เนื้อสัตว์ป่าทั้งสองชิ้นถูกย่างบนเตาอิโรริตรงหน้าเรา และปรุงรสด้วยยูซูโคโชและมัสตาร์ดแบบดั้งเดิมของญี่ปุ่นตามลำดับ การชิมทีละชิ้นเน้นให้เห็นถึงคุณสมบัติเฉพาะที่ได้จากอาหารตามธรรมชาติของสัตว์ป่า รวมถึงความแตกต่างโดยธรรมชาติในด้านเนื้อสัมผัสและรสชาติระหว่างทั้งสอง – อร่อยทั้งคู่ แต่แตกต่างกันมาก

ปลาอะมาโกะโรบาตายากิทั้งตัวถูกเสียบไว้ในเถ้าถ่านเพื่อย่างอย่างช้าๆ เสิร์ฟให้แขกแต่ละท่าน ปลาชนิดนี้เป็นปลาเทราต์ลายจุดญี่ปุ่น ซึ่งเป็นฤดูกาลก่อนปลาอายุ และไม่มีรสชาติที่จัดจ้านเหมือนปลาอายุ เมื่อนำออกจากเตาแล้ว หนังปลาจะตึงและกรอบอย่างสมบูรณ์แบบ เนื้อปลาสีขาวนุ่ม มีรสชาติอ่อนๆ สามารถรับประทานได้ตั้งแต่กระเพาะจนถึงหาง รวมทั้งก้างด้วย เราเด็ดครีบที่แข็งเป็นผลึกด้วยเกลือออก ก่อนจะตักรับประทานจากไม้เสียบโดยตรงแบบคนยุคหินในการ์ตูน

ถึงแม้ว่าอาหารเหล่านั้นจะน่าประทับใจ แต่ในฤดูใบไม้ผลิ ผักคือพระเอก มีอาหารหลักที่รู้จักกันดีอยู่แล้ว เช่น หน่อไม้เทอริยากิที่ดูดซับซอสที่ร้อนระอุและปรุงรสด้วยความร้อนจากไฟที่ช่วยดึงรสชาติอูมามิออกมา นอกจากนี้ ผักป่าในฤดูใบไม้ผลิที่เรียกว่าซันไซ ก็เป็นส่วนประกอบสำคัญในเมนูอาหารเย็นของเราด้วย

อาหารมื้อพิเศษกว่าสิบจานประกอบไปด้วยผักที่เก็บเกี่ยวจากธรรมชาติ ตั้งแต่คำแรกจนถึงคำสุดท้าย พืชหลายชนิดที่เราได้ลองชิมนั้นไม่เคยมีขายที่อื่นนอกประเทศญี่ปุ่น และบางชนิดก็หายากมากจนเราไม่เคยเจอมาก่อนเลย อาหารเรียกน้ำย่อยจานเล็กๆ ที่ประกอบด้วยผักตุ๋นและหมักสามอย่างที่น่าประทับใจ ช่วยสร้างบรรยากาศที่ดี รวมถึงต้นหอมญี่ปุ่นที่หลายคนรอคอย

ถัดมาเป็นเทมปุระจานใหญ่ ซึ่งเป็นวิธีการกินซันไซที่ได้รับความนิยมมากที่สุด หน่อไม้ฝรั่งหรือฟุกิโนะโตะในภาษาญี่ปุ่น มีรสชาติจัดจ้านแต่ถูกทำให้กลมกล่อมด้วยการทอดด้วยความเร็วสูง หน่อเฟิร์นและเฟิร์นใบเล็ก ซึ่งปกติจะมีเส้นใยและรสขม จะกลายเป็นของกรอบนุ่มสีเขียวในน้ำมันร้อนๆ จึงไม่แปลกใจเลยว่าทำไมฤดูซันไซถึงเหมาะกับการทำเทมปุระ ลำต้นที่แข็งกระด้างของต้นไม้และพุ่มไม้เล็ก ๆ จะกลายเป็นของอร่อยและนุ่มภายใต้แป้งที่เบาบางจนกระดาษซับน้ำมันแทบไม่มีคราบเลย

วัตถุดิบที่เล็กเกินไปหรือรูปร่างไม่สวยงามสำหรับทำเทมปุระถูกนำมาทำเป็นซุปหอมกรุ่น เศษผัก เศษเนื้อหมูป่า เต้าหู้ และเห็ด เคี่ยวอยู่ในหม้อดำใบใหญ่ บดบังทัศนวิสัยของเพื่อนร่วมโต๊ะ ความบริสุทธิ์ของไขมันหมูป่าทำให้ซุปมีรสชาติเข้มข้น ในขณะที่รสชาติของผักทำให้เรารู้สึกถึงความสดชื่นของป่าไม้หลังรับประทาน ยอมรับว่าฉันขอเพิ่มอีกรอบ โดยตักเศษซุปที่เหลือราดลงบนคำสุดท้ายของอาหารจานสุดท้าย

เมื่อทานอาหารเสร็จแล้ว ซันไซสับชิ้นเล็กๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งในรูปของจุดสีเขียวในหม้อดินเผาที่เต็มไปด้วยข้าวสวยร้อนๆ ข้าวทาคิโคมิโกฮันนี้ ซึ่งเป็นข้าวที่ผสมส่วนผสมอื่นๆ ก่อนหุง มีกลิ่นหอมที่อธิบายได้เพียงคำเดียวว่า "กลิ่นอายของธรรมชาติ" ด้านบนโรยด้วยเทมปุระชิ้นเล็กๆ ให้ความกรุบกรอบที่น่าพอใจในทุกคำ

ในครัวนี้ไม่มีอะไรเหลือทิ้งเลย แม้แต่แป้งทอดที่เหลือก็ยังนำมาใช้เพิ่มความกรุบกรอบให้กับข้าวผัดปลาดิบที่เสิร์ฟพร้อมซันโชและผักดอง ที่สำคัญกว่านั้น การใช้ส่วนผสมทุกอย่างอย่างสมดุลทำให้มื้ออาหารไหลลื่นอย่างเป็นธรรมชาติ รสชาติแต่ละอย่างเชื่อมโยงกันอย่างลงตัว สลับไปมาระหว่างรสเค็มและขม กรุบกรอบและนุ่ม เป็นเรื่องยากที่จะได้ทานอาหารที่มีไขมันมากมายขนาดนี้แล้วรู้สึกสะอาดสดชื่นอย่างที่เราได้รับ

แม้ว่ารสชาติและเนื้อสัมผัสจะคุ้นเคยดี แต่เราก็พบกับเรื่องน่าประหลาดใจหลายอย่าง โดยเฉพาะปลาที่ยังมีก้างอยู่เต็มไปหมด หนึ่งในอาหารเรียกน้ำย่อยของเรา ซึ่งเป็นของดองซอสถั่วเหลืองที่เรียกว่า สึคุดานิ กลับกลายเป็นตัวอ่อนผึ้งตุ๋นเหนียวๆ ที่เรียกว่า ฮาจิ โนะ โกะ ซึ่งเป็นของว่างกินเล่นที่สืบทอดกันมานานนับศตวรรษก่อนยุคของเรา ชิ้นเล็กๆ ยาวประมาณหนึ่งเซนติเมตร มีรสเค็มและเผ็ดจัดจ้านด้วยรสชาติของซอสถั่วเหลืองและขิง มันน่าจะเข้ากันได้ดีกับสลัดราดน้ำสลัดขิง และมีเนื้อสัมผัสกรุบกรอบคล้ายกับซีเรียลข้าวในนม

ตลอดมื้ออาหาร เราต่างตื่นเต้นกับวัตถุดิบหายากและล้ำค่ามากมาย หนึ่งในนั้นคือ โคชิอาบูระ ซึ่งได้รับการขนานนามว่าเป็นราชินีแห่งวัตถุดิบ มีรูปร่างสวยงามและรสชาติอ่อนละมุน รวบรวมสิ่งที่ดีที่สุดของฤดูใบไม้ผลิไว้ในวัตถุดิบเดียว นอกจากนี้ ในเมนูเทมปุระยังมีผักป่าชนิดหนึ่งที่ฉันไม่เคยรู้จักมาก่อน เรียกว่า ยูกิ โนะ ชิตะ ซึ่งแปลว่า "ใต้หิมะ" ใบสีม่วงเข้มดูคล้ายกับใบชิโซะสีแดง แต่รสชาติของมันนั้นละเอียดอ่อนกว่ามาก

ประสบการณ์

ประสบการณ์การรับประทานอาหารในชนบทของร้าน Yanagiya ไม่ได้มีแค่เรื่องอาหารเท่านั้น แต่ยังทำให้ผู้รับประทานอาหารได้ดื่มด่ำกับกระบวนการปรุงอาหารไปพร้อมๆ กับการพูดคุยกันข้างเตาผิงที่ลุกโชนอย่างเงียบๆ เราต่างเคลิบเคลิ้มไปกับการเฝ้ามองวัตถุดิบค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไปอย่างช้าๆ บนความร้อน ที่น่าประหลาดใจคือ Yanagiya เชี่ยวชาญด้านไวน์ อาหารฝรั่งเศส โดยมีไวน์หายากบางขวดในราคาที่สมเหตุสมผล ขณะรับประทานอาหาร ผู้รับประทานอาหารจะได้เห็นเบื้องหลังวิถีชีวิตในชนบทและวิถีชีวิตแบบดั้งเดิมของญี่ปุ่น เป็นมื้ออาหารที่มีคุณภาพสูงมากเมื่อเทียบกับราคา แม้ว่าค่าเดินทางอาจจะสูงไปบ้างก็ตาม

ห้องรับประทานอาหารทุกห้องมีความเป็นส่วนตัว มีที่นั่งแบบลดระดับรอบเตาผิงและพื้นปูด้วยเสื่อทาทามิ โต๊ะของเราสามารถนั่งได้หกคนอย่างสบายๆ โดยยังมีที่ว่างให้เหยียดขาได้ และแม้ในค่ำคืนฤดูใบไม้ผลิที่อากาศเย็น ความอบอุ่นแห้งๆ จากเตาผิงอิโรริก็ทำให้เรารู้สึกอบอุ่น (และยอมรับว่าบางครั้งก็อบอุ่นเกินไปหน่อย) เรารู้สึกสบายใจที่รู้ว่าเราสามารถพูดคุยและหัวเราะเสียงดังในภาษาของเราเอง ในขณะที่ใบหน้าที่เราไม่เคยเจอมาก่อนกำลังตะโกนอย่างสนุกสนานกับเครื่องดื่มของพวกเขาในห้องข้างๆ ความรู้สึกสบายๆ เหมือนอยู่ในผับของเพื่อน แต่มีอาหารที่ดีกว่าอย่างเห็นได้ชัด

ร้านอาหารยานางิยะมอบมื้ออาหารที่น่าจดจำอย่างยิ่ง ด้วยบริการรถรับส่งส่วนตัวและการจัดเวลาที่รวดเร็วแต่สะดวกสบาย ทำให้การรับประทานอาหารเย็นที่ยานางิยะเป็นทริปแบบไปเช้าเย็นกลับที่ทำได้จริงจาก โตเกียว หรือ โอซากะ อาหารเย็นของเราตอน 6 โมงเย็นเสร็จประมาณ 8:45 น. ซึ่งมีเวลาเหลือเฟือสำหรับการขึ้นรถไฟชินคันเซ็นกลับ

คำตัดสิน

หลังจากทานอาหารที่นี่เพียงมื้อเดียว ก็เข้าใจได้ทันทีว่าทำไมทั้งนักท่องเที่ยวและคนท้องถิ่นถึงกลับมาที่นี่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จองโต๊ะล่วงหน้าเป็นเดือนๆ เพื่อให้ได้โต๊ะที่ตั้งอยู่ท่ามกลางป่าเขา เจ้าของร้านเป็นกันเองและพูดภาษาอังกฤษได้ดีพอที่จะช่วยเหลือได้เมื่อจำเป็น และพนักงานก็สุภาพเรียบร้อยดี อาหารทุกมื้อให้ความรู้สึกอบอุ่นและเป็นกันเอง เหมือนทานอาหารที่บ้านเพื่อน มื้อเย็น เป็นการผสมผสานที่ลงตัวระหว่างประสบการณ์ครั้งหนึ่งในชีวิตและรสชาติที่สะท้อนถึงแก่นแท้ของป่าโบราณของญี่ปุ่น ร้าน Yanagiya คุ้มค่าแก่การเดินทางมาเป็นพิเศษเพื่อทานอาหาร โตเกียว และ โอซากะ ไม่สามารถเลียนแบบได้ – อาหารที่น่าทึ่ง ให้ความรู้ และที่สำคัญที่สุดคือ อิ่มอร่อยจนติดใจ

อาหารยานางิยะ

เปิด:[วันอาทิตย์] 12:00 - 21:00 น. [วันอังคาร-วันเสาร์] 12:00 - 22:00 น.
ปิด:วันจันทร์
ราคาเฉลี่ย:[Dinner] 19,800 JPY / [Lunch] 19,800 JPY
การเดินทาง:
ที่อยู่:จังหวัด กิฟุ เมืองมิซูนามิ โทโช ซารุตสึเมะ 573-27 แผนที่
ดูรายละเอียดเพิ่มเติม

คำชี้แจง: ข้อมูลที่ปรากฏทั้งหมดเป็นข้อมูลที่ถูกต้องในขณะเผยแพร่

ขอบคุณที่อ่านบทความของเรา

เป้าหมายของเราคือการพาคุณก้าวไปสู่อีกระดับของประสบการณ์การรับประทานอาหารโดยช่วยให้คุณค้นหาร้านอาหารที่ดีที่สุด ด้วย SAVOR JAPAN คุณสามารถค้นหาและจองโต๊ะได้

ร้านอาหารในและรอบ ๆ กิฟุ ที่ตอบสนองความต้องการของคุณ